
Höllengelächter
De klooke Dichtersmann Theodor Fontane hett maal in’n Breef schreben: “In der feierlichen Einpökelung von allem möglichen Alten... seh ich nicht Rettung, sondern Untergang und gewiss unter Gelächter. Meinetwegen Höllengelächter.” Wi seht, Fontane hett sik Gedanken mookt över de Pickelherings vun siene Tiet. Düsse Gedanken keemen den Oolen woller in’n Kopp, as he annerletz sien Daagblatt lees. Door dreih sik dat üm een vun düsse Veranstaltungen, de op ‚n steenoole Geschicht trüchkieken köönt un de op düt Steenoole överbasig stolt sünd. Nu kann jeedeen na sien Möög op jichenswat stolt sien, meent de Oole, ook wenn dat ooldbacksche Opföhren för annere mehr to’n Grienen un Koppschüddeln is.
De Oole ward avers jümmers ‚n beten unrusig, wenn he ook noch verdreihte Grünnen för den ooldbackschen Kraam anhören mutt. So hett een vun de dickbastigen Baaslüüd vun so’n Keerls-Vereen verklaart, düsse Veranstaltung “ist ein Kind der Aufklärung und des Zeitalters der Vernunft”. Un dat langt na sien Meenen hen, dat düsse Veranstaltung so ooldbacksch blieben kann un dat Fruunslüüd nich mit doorbi sien dröfft. Nee, meent de Oole doorto, “Aufklärung”, dat Opklaren vun Minschenköpp, is wat anners as ‚n Schild, dat ‚n sik as Orden an de Bost pinnt. Denn so’n Bregen-Opklaren mutt mit de Tieden stüttig wietergahn. Dat is ‚n Vörhebben, dat sik verännert. Dat mutt wiesen, dat door noch Leben binnen stickt. Anners is dat doot. Denn is dat bloots ‚n pienlich Speel för rieke Knööp, de sik wichtig moken wüllt un doorbi düürn Wien suupt.
Wenn sik düsse Baaslüüd ook noch doormit dick doot, dat se bi ehr Fieree wohltätig sünd un Geld för ‚n anstännige Saak insammelt, denn mookt dat de verdreihte Keerls-Veranstaltung nich beter. Dat Spennen kann na den Oolen sien Meenen ook still un liesen aflopen. Dat mutt nich mit bombastische Fieree vun Fidel Wichtigs tosamen tüdelt warrn.
Ook dat hett de klooke Fontane maal knapp afmookt: “Der Bourgeois versteht nicht zu geben, weil er von der Nichtigkeit seiner Gabe keine Vorstellung hat. Er ‚rettet‘ immer, und man verschreibt sich ihm auf eine Schrippe hin für Zeit und Ewigkeit” - so hett Fontane an siene Dochter Mete över de Grootsnutigkeit vun dat “wohlhabend gewordene Speckhökertum” schreben.
Förwiss köönt sik de Pickelherings vun uuse Welt mit ehrn Karneval dick doon. Geld noog hebbt se ja doorför. Man se mööt endlich to spören kriegen, dat se mit ehrn ooldbackschen Kraam ut de Tiet fullen sünd. Dat gellt besünners, wenn se dat Ruuthollen vun Fruunslüüd as ‚n Ding vun “Vernunft” un “Aufklärung” verdeffendeeren wüllt.
Nu tööv ik noch op dat Gelächter vun de Tokiekers, meent de Oole, an besten dat Höllengelächter.
Detlef Kolze





