Muur-Gedanken

Vör dann neegten November 2019 weern de Zeitungen, Rundfunk und Fernsehprogramme vull mit Bidräg över den Fall vun de Berliner Muur. Vör dörtig Johrn hebbt motige Minschen ut de ostdüütschen Länner düt Bollwark gegen den Kapitalismus, nich bloß in Berlin, ok midden dörch Düütschland, mit friedliche Mittel överwun’n.

Gelegenheit mien eegen Erinnerungen dor an mal rut to kramen. To erst denk ik mal an uns Klassenreis na Berlin vun de Soltauer Middelschool ut. “Berlin ist eine Reise wert” heet dat domals in de Werbung. An’n Mandag morgen kemem wi fröhlich mit all uns Kuffers an de Eck vun Buchhopsweg und Lerchenstraat an und wullen uns in den Bus setten. Man door wür nix ut.

Dat weer de 14. August 1961, een Dag nadem de DDR-Regierung dann Bau vun de Muur rundüm West-Berlin befahlen harr. Uns Lehrers und de Schoolleitung meenten, de Reis weer nu to gefährlich. Wi müssen na Huus trüch und annern Dag güng de normale Ünnerricht wieder.

As ik mien Lehr und mien Studium achter mi harr, heff ik Arbeit bi een grote Elektomotorenfabrik in Berlin funnen, West-Berlin natürlich. Vun 1970 bet 1978 hebbt wi - mien damalige Verlobte is nah kamen - mit tweeten Wahnsitz in Berlin wahnt und arbeit‘. Mit alle Behinnerungen, de dormit verbunnen weern. Wi mössen een Reisepass hebben und bi de Transitkontrollen wüür jedes Mal een Siet vun den Pass vullstempelt, groten Stempel för dat Visum und bi de Inreis und de Utreis jedetmal noch een lütten Stempel in de Ecken. Ruck zuck weer de Pass wedder vull und wi mössen een neen beandragen.

Na mien Arbeitssteed bin ik meist mit de U-Bahn föhrt. Dat letzte Stück güng to Foot an de Muur entlang. Op de anner Siet, direkt an de Muur stünn domals noch een Kerk. Natürlich nich mehr benutzt un ok all mit Boschäden. Eens goden Dags weer se weg. Sprengt un de Schutt wegföhrt. Dor möss Platz för den Dodesstriepen her, schön utlücht, mit Hunnenutloop, mit Mienen und mit automatische Scheetanlagen.

Dat geev aver domals all Gespräche ünner de Politikers um de Situation op de Transitweg und för de Westberliner so na und na to verbetern. Wie dat finanziert worden is? Dor brukt wi uns hüüt keen Gedanken mehr över to maken. Mi fallt dorto nur de Enklave Steinstücken in. Düsse lütte Siedlung leeg up DDR-Gebiet, gehör aver to West-Berlin. Dorüm is se vun de DDR inmuurt worden. Dat geev bloß eenen Togang na West-Berlin, natürlich mit Utwies vörwiesen.

De Schoolkinner wörn mit Militärbegleitung vun de West-Alliierten dörch düssen Korridor bröcht. 1971 geev dat een neet Transitavkamen mit de DDR. Dörch Grundstückstuusch kreegen de Lüüd vun Steinstücken een Stratentogang na West-Berlin. As dat fardig weer sünd wi an een Weekenenn ok mol dor hen wesen. Dat weer’n komischet Gefeul över de Straat dorhen to kamen. Op beide Sieden Muur. Und liekers hett dat een “Völkerwanderung” geven. De Inwahners hebbt dat seker nich so goot funnen. Aver dat hett sik denn ok bald normalisiert.

Mi fallt seker noch mehr to düsse opregende Tied in. Aver för hüüt schall dat erstmal recken. Blots eens noch: Uns Damen vun usen Schützenvereen hebbt 1991 een Bus-Utflug na Prag makt. De Rückfohrt güng quer dörch Berlin und ünner dat Brandenburger Tor hendörch (Geiht wegen Denkmalschutz hüt ok nich mehr). Mien Fro seet mit in den Bus und künn ehr Tranen nich ünnerdrücken.

Man goot, dat de Lüüd in Ostdüütschland mit de “Talglicht-Revolution” Erfolg hat hebbt.

Horst Quast

Du möchtest unsere Inhalte mit anderen teilen? Kein Problem:

Themenvorschläge an die Redaktion

Wir interessieren uns für das, was Sie bewegt! Sie möchten uns eine Information mitteilen, einen Missstand melden oder haben eine Geschichte zu erzählen? Bitte nutzen Sie jederzeit unsere Meldebox und wir kümmern uns.